Hoe dicht staan we bij volledig closed-loop?
Apr 07, 2026
ATTD2026 is voorbij. De gegevens zijn gepresenteerd, de dia’s zijn gedeeld, en de gesprekken hebben zich verplaatst van de collegezalen naar de gangen, naar de diners en naar stille reflecties onderweg naar huis.
En één vraag blijft terugkomen.
Zijn we er al?
Niet wat innovatie betreft. Niet wat ambitie betreft. Maar wat de realiteit betreft – voor degene die aan de eettafel zit, naar zijn bord kijkt en zich nog steeds afvraagt:
“Moet ik hiervoor een bolus geven?”
De droom waar we allemaal naar streven
Al tientallen jaren draait de diabeteszorg om één centrale uitdaging: anticiperen.
Vooruitdenken over maaltijden.
Anticiperen op stijgingen van de bloedsuikerspiegel.
Anticiperen op fouten.
Een volledig closed-loop systeem belooft iets fundamenteel anders: die nood aan anticipatie wegnemen.
“The best technology is not the one that adds more control.
It’s the one that removes the need for it.”
Maar bolussen elimineren is niet eenvoudig. Het is misschien wel het moeilijkste probleem binnen diabetestechnologie.
Maaltijden zijn onvoorspelbaar.
Mensen zijn onvoorspelbaar.
Het leven is onvoorspelbaar.
En algoritmes proberen dat bij te benen.
Een eerste stap vooruit: MiniMed
Afbeeldingen gepresenteerd op ATTD2026
De eerste data rond het nieuwe MiniMed-algoritme voor een volledig closed-loop systeem tonen een voorzichtige maar betekenisvolle vooruitgang.
Volwassenen halen een TIR van 74% zonder bolus.
Jongeren ongeveer 65%.
Dat is relevant. Voor het eerst zien we cijfers die in de buurt komen van wat we klinisch aanvaardbaar vinden — zonder actieve input van de gebruiker.
Maar eerlijk is eerlijk:
Wanneer mensen wel bolussen, presteren de huidige systemen nog altijd beter.
We vervangen hybrid closed-loop dus nog niet. We bouwen ergens naartoe.
Naar iets eenvoudigers.
Een systeem waarbij mensen mogelijk hun glycemische doelstellingen halen zonder maaltijden te moeten aankondigen.
De weg is nog lang — studies, regelgeving, marktintroductie rond 2027–2028.
Maar de richting is duidelijk.
Een andere aanpak: Insulet
Dia > Investeerderspresentatie Insulet februari 2026
Waar MiniMed de mealtime-burden probeert te verminderen zonder in te boeten op uitkomsten, gaat Insulet een stap verder.
Niet minder bolussen.
Geen bolussen. Geen instellingen. Geen beslissingen.
Een systeem dat niet meer “beheerd” moet worden — noch door patiënt, noch door zorgverlener.
In hun "Evolution" studies bij type 2 diabetes zien we een TIR van ongeveer 68% bij mensen met hogere HbA1c-waarden.
Niet perfect. Maar dat is niet het punt.
Het gaat om toegankelijkheid.
“Simplicity is the ultimate sophistication.” — Leonardo da Vinci
Voor miljoenen mensen met diabetes type 2 ligt de drempel niet bij technologie, maar bij de complexiteit ervan.
Als dit lukt, kan dit een van de grootste verschuivingen in diabeteszorg worden — niet door complexiteit, maar door gebruiksgemak.
De rol van AI: Tandem Diabetes Care
Afbeeldingen gepresenteerd op ATTD2026
Tandem kiest een andere richting.
Geen vereenvoudiging, maar intelligentie.
Hun Freedom-algoritme haalt ongeveer 60% TIR zonder bolussen. Een begin.
Maar de echte verandering zit in AIDANET—een systeem dat is gebaseerd op neurale netwerken.
Klassieke algoritmes volgen regels.
AI-systemen leren.
Ze passen zich aan. Evolueren. Personaliseren.
De eerste data tonen al verbetering over tijd.
“We are not programming the future anymore.
We are training it.”
De uitdaging ligt nu niet technisch, maar regulatoir.
Als eerste beschikbaar: Ypsomed / CamDiab
CamAPS HX is mogelijk niet het best presterende systeem (zie de resultaten bij volwassenen en adolescenten) — maar waarschijnlijk wel het eerste dat echt beschikbaar wordt.
En dat telt.
Want echte vooruitgang gebeurt in de praktijk, niet alleen in studies.
De nieuwe Liberty-functie — gebruik zonder maaltijd-bolussen — markeert een kantelpunt.
Niet omdat het alles oplost.
Maar omdat het keuze biedt.
“Progress doesn’t start with perfection.
It starts with permission.”
De onverwachte versneller
Terwijl technologie evolueert, gebeurt er iets anders.
Mensen stoppen nu al met bolussen.
Niet omdat systemen perfect zijn.
Maar omdat de biologie verandert.
In de open-sourcewereld (bv. AndroidAPS) zien we toenemend gebruik van GLP-1 en GLP/GIP agonisten.
Minder postprandiale pieken.
Vlakker glucoseverloop.
Minder insuline nodig.
Zelfs bij type 1 diabetes.
Off-label, maar reëel.
Dat leidt tot een cruciale vraag:
Wat als een volledig closed-loop systeem niet puur technologisch is?
Maar een combinatie van:
- slimmere algoritmes
- betere sensoren
- aanvullende therapieën
Zijn we er al?
Nee.
Maar we zijn dichterbij dan ooit.
En de vraag verandert.
Niet meer: “Kunnen we bolussen elimineren?”
Maar: “Welke mate van controle is nog aanvaardbaar?”
Vandaag:
- 70% TIR = goed (ADA)
- 80% wordt de nieuwe norm (ISPAD)
- Hybride closed-loop systemen halen ~80%
- Volledige closed-loop systemen zullen rond 60–70% zitten
Dat verschil is waar de vooruitgang zit.
Wat betekent dit concreet?
Voorlopig blijft het advies hetzelfde:
Ja, bolussen geven betere resultaten.
Ja, koolhydraten tellen blijft belangrijk.
Maar de richting verandert.
De last verschuift — van de patiënt naar het systeem.
Misschien kijken we over enkele jaren naar bolussen zoals we nu naar urine-glucosemetingen kijken:
Ooit noodzakelijk.
Straks ondenkbaar.
“The future arrives slowly… and then all at once.” — Ernest Hemingway
We zitten nog in het trage stuk.
Maar niet lang meer.
Hoopvol.
Veel groetjes,
